تکیه بر            ((((( ابر)))))

اما صرف نظر از سایر ایرادات و اشکالاتی که بر بسیاری از این همایشها وارد است ، یکی از ایرادات و معایب بزرگ این همایش ها ( که شاید بتوان از آن به عنوان بزرگترین ایراد این جلسات ذکر کرد ) عدم اجرایی شدن مطالب ، ایده ها و حرفهای تازه ای است که در این همایش ها مطرح می گردد .به طوری که اگر کمی دقت شود این سؤال ها در ذهن تداعی می گردد که پس از انجام این جلسات ( با هر نامی که باشند ) چه مقدار تقسیمِ کار دقیق ، منظم و منسجمی پیرامون مطالب و ایده های مطرح شده در آنها صورت می گیرد ؟ چه میزان پیگیری جهت اجرایی شدن این مطالب انجام می شود؟ آیا اعضاء و افرادی که اقدام به راه اندازی این سمینارها ، کنفرانس ها و ... می نمایند بعد از برگزاری آن ، پیگیری ، هماهنگی و یا نظارتی بر اجرای شدن یا نشدنِ صحبت های مطرح شده در آن می نمایند ؟

با دیدن این مراسم ها اینطور به ذهنِ انسان تداعی می شود که گویی افراد شرکت کننده صرفا آمده اند تا یکی دو ساعتی حرف ها و مطالب تکراری را شنیده ، یا مقداری هم پذیرایی شده و بعد از آن هم ، همه چیزو همه کار ، تمام شده به حساب می آید . واقعاَ این همه هزینه ، وقت و انرژی و ... حیف نیست ؟

 بخشنامه پشت بخشنامه

به بررسی یکی دیگر از عواملی که موجب کمرنگ تر شدن نقش اجرا می گردد می پردازیم . تا به حال با حجم بخشنامه ها و دستورالعمل هایی که از مدیران رده بالاتر یا از بخش های ستادی برای بخش های صفّ فرستاده می شود دقت کرده اید . در اینجا ما با نوع این دستورالعمل ها که جدیداً اینترنتی شده است کار نداریم . آنچه در این مبحث مورد توجه می باشد ، تعدّد و تکرّر این دستورالعمل هاست . حجم این بخش نامه ها به حدی است که هنوز عوامل اجرا یک سری از این بخشنامه ها را عملیاتی نکرده اند که سری بعد بخشنامه ها از راه می رسد و این عمل پی در پی تکرار می گردد . فکر می کنید در این حالت چه اتفاقی می افتد؟ پیش بینی شما چیست؟ بله درست حدس زدید در این حالت یا عوامل اجرا اصلاً به این بخشنامه های توجهی نمی کنند و آنها را نادیده می گیرند ، یا خیلی سرسری و فقط در حدی که پاسخ آنها را برای مقامات بالاتر بفرستند به عملیاتی کردن آنها می پردازند و یا اگر بخواهند وجداناً به قضیه نگاه کرده و در اجرای دقیق بخشنامه های حساس باشند ، مطمئناً به دلیل تعدد و تکرر این دستورالعمل ها و بخشنامه ها دچار سردرگمی و دستپاچگی بسیارزیادی خواهند شد که این سردرگمی نیز مضرات قابل توجه مخصوص به خود دارد، چرا که هنوز یک بخشنامه برای عوامل اجرایی به پختگی لازم نرسیده بعدی اعلام میشود واین کار مانع تمرکز دقیق (همراه با فرصت کافی) عوامل اجرا برروی دستور العملها  می گردد.

نظارتهای ضعیف

عامل کنترل و نظارت اگر نگوییم بزرگترین ، لااقل یکی از بزرگترین مسائل نظام اداری ما می باشد. عدم وجود ضمانت اجرایی برای بسیاری از طرح ها و همچنین درست اجرا نشدن طرحها در کشور ، در وهله اول به همین مسئله مربوط می شود . در سالهای اخیر موضوعی به نام خود کنترلی یا خود نظارتی در مباحث مدیریتی مطرح شده و اشاره به این دارد که بهترین روش کنترل این است که هر فرد توسط خودش مستقیماَ کنترل شود و نظارت بیرونی نمی تواند آنچنان که باید و شاید به کنترل افراد و کار آنها بپردازد . این موضوع در آموزه های دینی ما مورد تأکید قرار گرفته و همچنین با مفاهیم وجدانی و تعهد کاری افراد نیز ، بیشتر همخوانی دارد . اما با همه توجهی که به موضوع خودکنترلی صورت پذیرفته بازهم مسئله کنترل و نظارت بیرونی به دلایل مختلف دارای اهمیت خاض خود میباشد. متأسفانه در عمل شاهد هستیم بسیاری از طرحها که شاید واقعا در بخش ایده پردازی به خوبی به پختگی لازم رسیده و حلاجی شده اند . در بخش اجرا به مشکل برخورده و اصلا اجرا نشده و یا به شدت، ناقص اجرا میشوند. همانطور که گفتیم شاید یکی از مهمترین دلایل بروز چنین مشکلاتی عدم توجه لازم به مکوضوع کنترل می باشد بسیاری از طرحها پس از ارائه شدن توسط طراحان و ایده پردازان، به امان خدا رها شده و در بعضی موارد حتی کوچکترین نظارتی بر اجرای آن طرح یا ایده صورت نمی گیرد و مشخص است که وقتی در یک عملیات اجرایی، هیچگونه نظارتی وجود نداشته و یا نظارت، خیلی ضعیف باشد چه رخ خواهد داد؟ میتوانیم این موضوع را دربخشهای خرد و کلان ایران مشاهده نماییم. چه بسیار پروژه ها که به دلیل نظارت ضعبف بسیار نامطلوب به اجرا در آمده اند، چه بسیار وامهایی که برای اشتغال زایی داده شده، ولی سر از جایی دیگر و کاری دیگر در آورده اند و از همه ناامید کننده تر اینکه آن مشاغل ایجاد نشده، در آمار و ارقام به عنوان اقدامات انجام شده، آورده شده اند. بیاییم به بحث نظارت و کنترل توجه بیشتری نماییم. بیاییم این موضوع را جدی تر بگیریم. البته توجه به این مسئله برای آنان که به نوعی درگیر کارهای اجرایی هستند و یا مسولان ارشدی که همه فکر و ذکرشان فقط دادن طرحها و ایده هاست و به شدت از مباحث اجرا و همچنین نظارت، غافل مانده اند، بیشتر حائز اهمیت است.